Voor een zoveelste keer in de afgelopen jaren mogen we weer aantreden tegen de zebra’s uit Borgerhout. Een team dat inmiddels vice-kampioen van zowel zaal- als bekercompetitie. Ook in de poule op het veld staan ze alleen aan de leiding. Geen hapje denken we dan! Desalniettemin gaan we met volle moed ten strijde met Lora, Lotje, Louiza, Sue en Wenke aan dameskant, Finn, Lee, Mats, Sep en Tuur zijn de heren in groen en wit.
De journalist van dienst aan de andere kant van het veld, dat levert een alternatief verslag op, met dank aan Kenneth voor de notities. We konden vier keer het doel vinden. De eerste op naam van Tuur met assist van Wenke, de tweede Sue op aangeven van Sep, weer een Tuur-Wenke combo en een vrijworp van Finn met assist van alweer Wenke. De roodwitten konden hier 12 stuks tegenover zetten. En toch mogen we niet ontevreden terugkijken op deze match. De zebra’s hebben een zeer sterke ploeg, ze hebben ons stevig onder druk gezet. Dat resulteerde weleens in balverlies, maar het dwingt ons om secuur te zijn. Ook deze focus houden vraagt veel energie. In aanval zijn ze dodelijk efficiënt. De defense heeft héél diep gegraven in de reserves, het voorverdedigen tegen deze tegenstander is ontzettend moeilijk. En toch deden we dat niet slecht. Doordat het toch soms niet lukte en daardoor tegendoelpunten komen, lijkt het zo in de hoofden van onze jongens en meisjes. Maar alle keren dat onze toppers er wel voor konden blijven, die mogen niet worden vergeten. Ook in aanval kwamen er kansen. Door de hoge druk die ons werd opgelegd, is de afwerking ervan niet gemakkelijk. Verliezen van een sterke tegenstander is echter geen schande, het is hun verdienste. En het is de verdienste van onze spelers dat ze zich hebben verweerd met elke druppel energie die ze hadden.
Ondertussen werd een dag later het verlies doorgespoeld met een overwinning op het veld van Boechout. Naar verluidt was het een pracht van een match van de hele ploeg. Zo zie je maar, ons team heeft veel in zijn mars.