Voorwaarts U13A – Vobako U13A: 5-4


V: Roos - Elise - Oscar - Finne
A: Olivia - Gloria - Maurice – Seppe
reserve: Florian, Margo, Shatadru, Lex, Fran en Lenn


Sommige wedstrijden speel je onder een stralende zon. Andere speel je in de regen. En dan heb je wedstrijden zoals deze. Van zodra de scheidsrechter voor de eerste keer op haar fluit blies, besloten de wolken dat het welletjes geweest was. De druppels werden groter, de bal gladder en de korf natter. Een gewone bekerwedstrijd veranderde al snel in een waterballet met alles erop en eraan.



Maar wie dacht dat de regen het spektakel zou temperen, kwam bedrogen uit. Vanaf de eerste minuut vlogen beide ploegen erin met het mes tussen de tanden. Vobako zette meteen de aanval in, maar Voorwaarts antwoordde met evenveel overtuiging. Het tempo lag hoog, de duels waren stevig en elke bal werd bevochten alsof de halve finale er al van afhing.
Maurice probeerde het eerst vanop afstand, maar zag zijn schot net over de korf zweven. Even later scheerde Seppe na een assist van Gloria van dichtbij rakelings langs de mand. Aan de overkant kreeg Vobako drie kansen op rij, maar onze verdediging stond als een betonnen muur overeind. Roos, Elise , Oscar en Finne verdedigden met zoveel overtuiging dat de bezoekers geen centimeter cadeau kregen.
Maar scoren? Dat bleek een ander verhaal. Lag het aan de regen? Aan de gladde bal? Of gewoon aan de gezonde bekerzenuwen? Na een tiental minuten kwam eindelijk de verlossing. Maurice werd foutief afgestopt en de scheidsrechter wees onverbiddelijk naar de stip. Even viel het publiek stil.
Concentratie. Ademhalen. Schot. Binnen! 1-0 voor Voorwaarts!
De vreugde was echter van korte duur. Niet veel later ging ook aan de andere kant de arm van de scheidsrechter richting stip en Vobako bracht het puntensaldo weer in evenwicht. 1-1
Roos dook door de ruimte, Finne werkte zich vrij, Elise bleef zoeken naar de juiste opening en uiteindelijk viel alles perfect in elkaar. Elise vond Oscar met een heerlijke assist en die twijfelde geen seconde. 2-1 Een aanval uit het trainingsboekje.
Nog was de regen niet gaan liggen. Integendeel. Na balverlies van Vobako schakelde Voorwaarts razendsnel om. Roos onderschepte de bal en vond Oscar die zorgde voor de steun, Elise haalde uit en zag haar schot verdwijnen waar het moest verdwijnen. 3-1
Het publiek ging volledig uit zijn dak.
Vobako bleef zoeken naar een antwoord, maar botste telkens opnieuw op een collectief verdedigend meesterwerk. Wat een energie. Wat een werklust. Wat een discipline. En toen volgde misschien wel de mooiste aanval van de eerste helft. Maurice naar Olivia. Olivia naar Gloria. Gloria houdt het overzicht. BAM! Seppe knalt de 4-1 binnen. De regen bleef vallen, maar Voorwaarts bleef schitteren. Met een verdiende 4-1 voorsprong trokken beide ploegen naar de dug-outs.


Tweede helft: nagelbijten tot de allerlaatste seconde
Tijdens de rust werden handen opgewarmd, shirts uitgewrongen en schoenen gecontroleerd op drijfvermogen. Maar één ding was duidelijk: deze wedstrijd was nog lang niet gespeeld. Vobako kwam immers met hernieuwde energie uit de pauze en zette meteen druk. Finne probeerde de bezoekers een nieuwe tik uit te delen met een schot van ver, maar zag de bal naast verdwijnen. Ook Oscar kreeg nog een vrijworp, maar die ging nipt over.
En zoals dat soms gaat in bekerwedstrijden, viel het doelpunt aan de andere kant. Met een knappe verre poging bracht Vobako de stand op 4-2. Een mooi punt. Dat moeten we eerlijk toegeven. Plots geloofden de bezoekers er weer helemaal in.
Voorwaarts bleef kansen creëren, maar de bal wilde niet meer vallen. Vobako rook bloed en trok opnieuw ten aanval. Nog voor iedereen goed en wel bekomen was van de vorige treffer, vonden ze opnieuw de korf. 4-3. Oppassen nu.
De gezellige voorsprong van de eerste helft was plots helemaal verdwenen. Maar net op het moment dat de wedstrijd dreigde te kantelen, stond Voorwaarts recht. Finne zette de aanval op, vond Oscar en die aarzelde geen moment. Schot. Raak. 5-3! Wat een opluchting.
Met nog tien minuten te spelen leek Voorwaarts opnieuw wat ademruimte te hebben. Maar Vobako weigerde zich neer te leggen bij de nederlaag. Er werd getrokken, geduwd, geroepen en gestreden voor elke centimeter terrein. Uiteindelijk leverde dat opnieuw een doelpunt op. 5-4. En toen begon het lange wachten.
Het publiek leefde mee met elke pass, elke rebound en elk fluitsignaal. Morgen zullen er ongetwijfeld enkele supporters zonder stem wakker worden. Vobako bleef aandringen. Voorwaarts bleef knokken. Gloria, Olivia, Maurice, Seppe, Roos, Elise, Oscar en Finne gaven werkelijk alles wat nog in hun benen zat.
En dan... Eindelijk. Het verlossende fluitsignaal. Eindstand: 5-4. Wat een bekerwedstrijd. Wat een spanning. Wat een karakter.
In regen, wind, met duw en trekwerk toonde deze U13A niet alleen hoeveel talent er in de ploeg zit, maar vooral hoeveel veerkracht en strijdlust. En dat levert een prachtige beloning op: Voorwaarts plaatst zich voor de halve finale! Laat die maar komen.
Voorwaarts ... MARS!

Geert